Shkruan nipi i të ndjerit, gazetari Safet Zejnullau:
“Dje ne Qerret te Kavajes i dhame lamtumiren e fundit dajes Adedin Abdyl Krasniqi.
…
Abedin Krasniqin e Llapit, lindur e rritur ne Qerret (ai e donte emrin e fshatit Herbert, sic e kishte nga themelimi deri me 1945) e takova per here te pare ne mesgusht 1992.
Pas nje udhetimi plot peripeci, arrestim disaoresh e kercenime nga policia serbe ne Han te Elezit e deri te rreziqet ne rruget e Shqiperise, ku kerciste pushka “per qef”.
Udhetuam me Hakifin, Naserin, Fitimin e Florimin.
Abedinit, qe na priti ne shtepi Hakifin e mua, iu duk sikur gjithe Kosoven ia kishim derguar ne Qerret.
Pak muaj me vone erdhi dhe e pa Kosoven.
Pas kesaj, shtepia e tij u be strehe e Hakifit e Zahirit, sa here shkuan atje per furnizime me arme e koordinim per UÇK-në.
Me 1992 ne shtepine e tij qendroi edhe axha Zene. Permes Abedinit gjeti kanalet per t’u furnizuar me arme, per luften qe dinte niste.
Pas lufte erdhi sa e sa here. Secilen here per t’u çmallur me token qe e kishte dashur gjithnje nga larg.
U be mik e i qendroi krah babait te Indrit Carës, kavajasit qe ra deshmor ne luften e Kosoves. E nderoi perjete luften dhe kujtimin e tij.
Njeri me dije e kujtese te pafund per Kosoven e per kosovaret e Shqiperise.
Dashamires, mikprites i jashtezakonshem. Cdo kosovari qe takonte ne kohen e te vjelave te mandarinave, portokajve, limoneve, shegave… nga kopshti i tij, mundohej t’ua jepte gjithe frutat. “Qoni andej, jepjani kend ta takoni”, thoshte.
Nje dere e hapur ne Qerret per te gjithe ne.
Nje burre i madh me rrenje Kosove, edukator brezash ne Shqiperi, drejtues i familjes se madhe Krasniqi, per pune te mira per komunitetin e gjithe kosovaret atje.
Ngushellimet me te sinqerta Xhevahires, Floretes, Ervinit, Altinit e gjithe familjes Krasniqi!”
